யாழ்ப்பாணத்தில் குடிநீர்: எண்ணியல் அரசியலும் நீர் வியாபாரமயமாக்கலும்

குடிநீர் தரம், அதன் அளவீடு, மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள சமூக-அரசியல் பரிமாணங்கள் குறித்து சமீப காலங்களில் அதிக கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. குறிப்பாக “மொத்த கரைந்த திண்மங்கள்” (Total Dissolved Solids – TDS) என்ற அளவுகோல், நீரின் தரத்தை எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு எண் அடிப்படையிலான முறையாக பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. யாழ்ப்பாணம் போன்ற இடங்களில், இந்த TDS என்ற அளவீடு வெறும் அறிவியல் கருவியாக மட்டுமல்லாமல், குடிநீர் தரத்தின் தனியார்மயமாக்கலையும், சந்தை சார்ந்த அணுகுமுறைகளையும் வடிவமைக்கும் ஒரு முக்கிய கருவியாக மாறியுள்ளது.

TDS என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நீரில் கரைந்துள்ள அனைத்து சேதன (organic) மற்றும் அசேதன (inorganic) பொருட்களின் மொத்த அளவைக் குறிக்கிறது. இது நீரின் உப்புத்தன்மை, கனிமங்கள், மற்றும் பிற கரைந்த பொருட்களின் அளவை ஒரு எளிய எண் வடிவில் காட்டுகிறது. இந்த எண், பொதுமக்களுக்கு உடனடி புரிதலை வழங்குவதால், அது ஒரு நம்பகமான குறியீடாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் இதே நேரத்தில், நீரின் சுவை, மணம், மற்றும் உள்ளூர் அனுபவங்களின் அடிப்படையில் உருவான நீர்தரத்தின் பலவிதமான புரிதல்களை இது புறக்கணிக்கிறது.

யாழ்ப்பாணத்தில் நீர் பயன்பாடு பெரும்பாலும் நிலத்தடி நீரை (groundwater) சார்ந்ததாக உள்ளது. கிணறுகள் மற்றும் குழாய் கிணறுகள் (tube wells) மூலம் மக்கள் தங்கள் தினசரி குடிநீர் தேவைகளை பூர்த்தி செய்கிறார்கள். தூய நீர் சுவை, மணம், நிறம் அற்றது. ஆனால் பாரம்பரியமாக மக்கள் நீரின் தரத்தை சுவை, குளிர்ச்சி, மற்றும் அதன் உடல் அனுபவத்தின் மூலம் மதிப்பீடு செய்து வந்துள்ளனர்.  “இனிப்பு நீர்”, “உப்பு நீர்”, “கடுகு சுவை”, “கசப்பு” போன்ற சொற்கள் நீரின் தரத்தை விவரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆனால் TDS என்ற எண் மையமான அணுகுமுறை, இந்த எல்லா அனுபவங்களையும் ஒற்றை எண் மதிப்பாக மாற்றுகிறது. இதனால், மக்கள் நீரை உணர்வதற்குப் பதிலாக, ஒரு கருவியின் திரையில் தோன்றும் எண்ணை நம்பத் தொடங்குகின்றனர். இந்த எண் அடிப்படையிலான அணுகுமுறை, நீரின் சிக்கலான இயல்பையும், மக்களின் அனுபவ அடிப்படையிலான புரிதல்களையும் பின்தள்ளுகிறது.

TDS ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான நீர்தரக் குறியீடாக மாறும்போது, TDS கருவி ஒரு மருத்துவ வெப்பமானியைப் போன்ற பங்கு வகிக்கிறது. இதன் விளைவாக, நீர் “சரியானது” அல்லது “மாசுபட்டது/உப்பானது” என்ற இரு நிலைகளில் மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறது. இது நீரின் சிக்கலான தரத்தை மிக எளிமைப்படுத்துகிறது. உதாரணமாக, “TDS 500-க்கு மேல் இருந்தால் அது மோசமான நீர்” என்ற பொதுவான கருத்து உருவாகிறது. இந்த எளிமையான எண் விளக்கம், நீரின் உண்மையான தரத்தைப் பற்றிய சிக்கலான விவாதங்களை மறைக்கிறது.

இந்த எண்ணியல் எளிமைப்படுத்தல் (numerical simplification), சந்தை பொருளாதாரத்திற்கு மிகவும் ஏற்றதாகிறது. ஏனெனில், ஒரு பிரச்சினையை ஒரு எண் மூலம் வரையறுக்க முடிந்தால், அதற்கான தீர்வும் ஒரு தயாரிப்பாக விற்கப்பட முடியும். இங்கேதான் ரிவர்ஸ் ஒஸ்மோசிஸ் (Reverse Osmosis – RO) தொழில்நுட்பம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. RO வடிகட்டிகள், அதிக TDS அளவைக் குறைக்கக்கூடிய தொழில்நுட்பமாக விளம்பரப்படுத்தப்படுகின்றன. இதனால், மக்கள் தங்கள் குடிநீர் தேவைக்கு RO சாதனங்களை வாங்கத் தொடங்குகின்றனர்.

யாழ்ப்பாணத்தில், இந்த RO தொழில்நுட்பம் வீட்டுக்கு வீடு பரவி வருகிறது. தனியார் கடைகள் மற்றும் நிறுவனங்கள் RO பிளாண்டுகளை நிறுவி, குடிநீரை லீட்டருக்கு ஒரு ரூபாய் அல்லது அதற்கு மேல் விலையில் விற்பனை செய்கின்றன. இது ஒரு புதிய நீர் சந்தையை உருவாக்கியுள்ளது. பொதுநீர் விநியோக அமைப்புகளை விட, மக்கள் தனியார் RO நீரையே அதிகமாக நம்பத் தொடங்குகின்றனர். இதன் மூலம், குடிநீர் மெதுவாக ஒரு பொதுச் சேவையிலிருந்து ஒரு வணிகப் பொருளாக மாறுகிறது. இது குடிநீரை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக அல்லாமல், ஒரு வணிகப் பொருளாக மாற்றுகிறது.

இந்த தனியார்மயமாக்கலின் பின்னணியில் முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளும் உள்ளன. முதலில், நிலத்தடி நீரின் அதிக அளவிலான சுரண்டல் (over-extraction) நடைபெறுகிறது. பல பகுதிகளில் நிலத்தடி நீரை வணிக நோக்கத்திற்காக பயன்படுத்துவது சட்டப்படி தடைசெய்யப்பட்டிருந்தாலும், நடைமுறையில் குழாய் கிணறுகள் (tube wells) அல்லது ஆழ்கிணறுகள் மூலம் நீர் எடுக்கப்படுகிறது. இது நீர்மட்டத்தை குறைக்கிறது மற்றும் நீர் வளங்களை ஆபத்துக்குள் கொண்டு வருகிறது.

RO செயல்முறையில், பொதுவாக 100 லிட்டர் நீரில் இருந்து சுமார் 40 லிட்டர் மட்டுமே சுத்தமான நீராக கிடைக்கிறது; மீதமுள்ள 60 லிட்டர் “reject water” அல்லது கழிவு நீராக மாறுகிறது. இந்த reject water மிக அதிக அளவு கரைந்த மாசுக்களை, மிக அதிக உப்புத்தன்மை (salinity)  கொண்டதாக இருக்கும்.

பிரச்சினை என்னவெனில், இந்த கழிவு நீர் சரியான முறையில் நிர்வகிக்கப்படாமல், பல இடங்களில் மீண்டும் அதே கிணற்றிற்கோ அல்லது அருகிலுள்ள நிலத்திற்கோ விடப்படுகிறது. இதனால், நிலத்தடி நீரின் தரம் தொடர்ந்து மோசமடைகிறது. ஆரம்பத்தில் குறைந்த TDS கொண்டிருந்த நீரும், காலப்போக்கில் அதிக TDS அளவைக் கொண்டதாக மாறுகிறது. இதன் விளைவாக, மக்கள் மேலும் RO நீரின் மீது சார்ந்துவிடுகின்றனர். இது ஒரு தீய சுழற்சியை (vicious cycle) உருவாக்குகிறது.

இது ஒரு தீவிரமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினையாக மாறும் அதேவேளை மக்கள் “சுத்தமான” RO நீரைப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்று கொண்டால் மறுபுறம், அதே செயல்முறை நிலத்தடி நீரை மேலும் கெடுக்கிறது. இன்னமும் RO நீரைப் பயன்படுத்தாதோர் மேலும் பாதிப்படைந்து, நிலத்தடி நீர் மேல் நம்பிக்கையற்றுப்போகிறார்கள்.

இந்த தனியார்மயமாக்கல் சமூக சமத்துவத்தையும் பாதிக்கிறது. RO நீரை வாங்கக்கூடியவர்கள் பாதுகாப்பான நீரைப் பெறுகின்றனர்; ஆனால் அதற்கு பொருளாதாரரீதியாக அணுக முடியாதவர்கள், மாசுபட்ட அல்லது குறைந்த தரமான நீரைப் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இதனால், நீர் அணுகலில் சமத்துவமின்மை (inequality) அதிகரிக்கிறது.

இருப்பினும் RO நீரை சுத்தமான நீராகக் கொள்ளமுடியுமா? RO தொழில்நுட்பம் நீரில் உள்ள அனைத்து கனிமங்களையும் நீக்குவதால், நீர் சுத்தமானதாக இருந்தாலும், அதில் தேவையான சத்துக்கள் குறைவாக இருக்கலாம். இதனால், நீண்ட காலத்தில் மனித உடல்நலத்திற்கும் தாக்கங்கள் ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது என்பது உண்மையே.

கடல் நீர் சுத்திகரிப்பு (Sea Water Reverse Osmosis – SWRO)

Thalaiyadi SWRO Plant

உலகளவில் குடிநீர் பற்றாக்குறை அதிகரித்து வரும் நிலையில், கடல் நீரை குடிநீராக மாற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. அவற்றில் மிகவும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுவது Reverse Osmosis (RO) முறை ஆகும். குறிப்பாக கடல் நீருக்கான SWRO முறையில், அதிக உப்புத்தன்மை கொண்ட நீரை குடிநீராக மாற்ற முடிகிறது. 35000 TDS  ஐ 400 ஆக சில மேலும்  40 வரை  குறைக்கிறது.

இவை யாழ்ப்பாணத்தில் மிகப்பெரிய அளவில் கடல் நீர் RO  திட்டங்களாக பொதுக்குழாய்வழி விநியோகிக்கப்படுகின்றது. ஆரம்பத்தில் நெடுந்தீவு, நயினாதீவு, இப்போது தாழையடி நீர்விநியோகம். 

இவை மிகப்பெரிய செலவில் நடைபெறும் விநியோகமாகும். RO அமைப்புகளின் பராமரிப்பு செலவுகள், மின்சார நுகர்வு, மற்றும் மெம்பிரேன் மாற்றுதல் போன்றவை கூடுதல் செலவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. செலவுகள் மக்களிடம் பணமாகப்பெறப்படுகின்றது. நீருக்கான விலை அது.

கடல் நீர் திறந்த கடல் பகுதிகளில் அல்லது கடற்கரை கிணறுகள் மூலம் எடுக்கப்படுகிறது. இந்த ஆரம்ப நிலையில், பெரிய துகள்கள், பிளாஸ்டிக் கழிவுகள், மற்றும் கடல் உயிரினங்கள் போன்றவை திரைகள் (screens) மூலம் நீக்கப்படுகின்றன. இதன் மூலம் அடுத்த கட்ட செயல்முறைகளுக்கு ஏற்ற நீர் கிடைக்கிறது.

அடுத்து, எடுக்கப்பட்ட நீர் Raw Water Tank-ல் சேமிக்கப்படுகிறது. இந்த சேமிப்பு கட்டம் தொடர்ந்து செயல்பாட்டை உறுதி செய்ய உதவுகிறது மற்றும் நீர் ஓட்டத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்களை சமநிலைப்படுத்துகிறது. இதன் மூலம் முழு அமைப்பு நிலையான முறையில் இயங்க முடிகிறது.

முன் சிகிச்சை (Pre-treatment) கட்டம் மிகவும் முக்கியமானதாகும், ஏனெனில் இது RO மெம்பிரேனை பாதுகாக்கிறது. இந்த கட்டத்தில் முதலில் Pre-chlorination செய்யப்படுகிறது, இதில் குளோரின் சேர்த்து பாக்டீரியாவை அழிக்கிறது மற்றும் biofouling-ஐ தடுக்கும். பின்னர் Sedimentation (சுமார் 15 நிமிடம்) செயல்முறையில், கனமான துகள்கள் அடியில் தங்குகின்றன. தொடர்ந்து Multi Media Filter (MMF) பயன்படுத்தி மணல், கற்கள் மற்றும் anthracite போன்ற அடுக்குகள் மூலம் நீரில் உள்ள மங்கல்தன்மை (turbidity) குறைக்கப்படுகிறது. இறுதியாக Cartridge Filter மூலம் 5 மைக்ரான் அளவிற்கு குறைந்த துகள்களும் நீக்கப்பட்டு, RO மெம்பிரேனுக்கு பாதுகாப்பான நீர் வழங்கப்படுகிறது.

இதன் பிறகு Feed Water System கட்டத்தில், உயர் அழுத்த பம்ப் (High Pressure Pump) மூலம் நீர் 50–70 bar அழுத்தத்தில் RO மெம்பிரேனுக்கு அனுப்பப்படுகிறது. கடல் நீரில் உப்புத்தன்மை அதிகமாக இருப்பதால் இந்த உயர் அழுத்தம் அவசியமாகிறது.

RO Membrane Section என்பது முழு செயல்முறையின் இதயமாகும். இங்கு semi-permeable membrane பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த மெம்பிரேன் தூய நீரை மட்டும் கடத்த அனுமதித்து, உப்புகள் மற்றும் மாசுகளை தடுக்கிறது. இந்த கட்டத்தின் வெளியீடுகள் இரண்டு: ஒன்று Permeate Water (குடிநீர்), மற்றொன்று Reject Water அல்லது Brine (அதிக உப்புத்தன்மை கொண்ட கழிவுநீர்).

Nainatheevu SWRO Plant 

பிந்தைய சிகிச்சை (Post-treatment) கட்டத்தில், RO மூலம் கிடைக்கும் நீர் சுத்தமானதாயிருந்தாலும் அதன் pH குறைவாக இருக்கும். இதனை சரிசெய்ய Lime அல்லது Soda Ash சேர்க்கப்படுகிறது, இது pH நிலையை சீராக்கி சுவையையும் மேம்படுத்துகிறது. பின்னர் Chlorination மூலம் இறுதி கிருமிநாசினி செய்யப்படுகிறது, இதன் மூலம் பாதுகாப்பான குடிநீர் உறுதி செய்யப்படுகிறது.

இறுதியாக, தயாரிக்கப்பட்ட நீர் Product Tank-ல் சேமிக்கப்பட்டு வீடுகள் மற்றும் தொழிற்சாலைகளுக்கு விநியோகிக்கப்படுகிறது. இந்த செயல்முறையின் மீட்பு விகிதம் பொதுவாக 40% ஆகும். அதாவது, 100 லிட்டர் கடல் நீரில் இருந்து சுமார் 40 லிட்டர் குடிநீர் கிடைக்கிறது, மீதமுள்ள 60 லிட்டர் reject water ஆக வெளியேறும்.

இந்த SWRO முறையின் முக்கிய நன்மைகள் குடிநீர் உற்பத்தி, உப்பு மற்றும் மாசுகள் நீக்கம், மற்றும் கடற்கரை பகுதிகளில் பயன்படும் திறன் ஆகியவையாகும். இருப்பினும், இது அதிக மின்சார செலவைக் கொண்டது, மெம்பிரேன் fouling போன்ற பராமரிப்பு சிக்கல்களை ஏற்படுத்தும், மேலும் reject water நிர்வாகம் ஒரு சவாலாகும்.

சுற்றுச்சூழல் நோக்கில், reject water அல்லது brine மிக அதிக உப்புத்தன்மை கொண்டதால் அது கடலில் விடப்பட்டால் கடல் உயிரினங்களை பாதிக்கக்கூடும். அதேபோல், நிலத்தடி நீரில் கலந்தால் நீர் தரம் மேலும் மாசுபடும் அபாயம் உள்ளது.

முடிவாக, SWRO தொழில்நுட்பம் குடிநீர் பற்றாக்குறைக்கு ஒரு முக்கிய தீர்வாக இருந்தாலும், அதன் பயன்பாடு சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் நிலைத்தன்மையை கருத்தில் கொண்டு கவனமாக நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும்.

Delft SWRO Plant

SWRO போன்ற நீர் சுத்திகரிப்பு திட்டங்களில், ஆரம்ப கட்டத்தில் நீர் இணைப்புகள் மானிய (subsidy) அடிப்படையில் வழங்கப்படுவது பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. இதன் மூலம் மக்கள் இந்த புதிய நீர் வழங்கல் முறைக்கு விரைவாக பழகிவிடுகின்றனர். காலப்போக்கில், அவர்கள் பாரம்பரியமான நீர் ஆதாரங்கள் கிணறுகள், மழைநீர் சேகரிப்பு போன்றவற்றை பயன்படுத்துவதைக் குறைத்துவிடுகின்றனர் அல்லது முற்றிலும் கைவிடுகின்றனர். இதனால், சமூகத்தின் நீர் தன்னிறைவு (water self-reliance) குறைகிறது மற்றும் ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட (centralised) நீர் வழங்கல் முறையைப் பொறுத்த நிலை உருவாகிறது.

மேலும், இவ்வகை RO உபகரணங்கள் பெரும்பாலும் வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன. இதனால், உபகரணங்களில் கோளாறு ஏற்பட்டால் உடனடி திருத்தம் செய்ய முடியாத சூழல் உருவாகலாம். பராமரிப்பு அல்லது பழுது பார்த்தல் தாமதமானால், நீர் விநியோகம் தற்காலிகமாக நிறுத்தப்படலாம். அதேபோல், உபகரணங்கள் முழுமையாக செயல்படாத நிலையில் இருந்தால், தரக்குறைவான நீர் வழங்கப்படுவதற்கான அபாயமும் உள்ளது.

இந்த நிலைமைகள் காரணமாக, மக்கள் மாற்று நீர் ஆதாரங்களை இழந்த நிலையில் குடிநீர் கிடைக்காமல் சிரமங்களை எதிர்கொள்ள நேரிடலாம். எனவே, இத்தகைய திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தும் போது, நீர் வழங்கல் நிலைத்தன்மை, உபகரண பராமரிப்பு திறன், மற்றும் மாற்று நீர் ஆதாரங்களை பாதுகாப்பது போன்ற அம்சங்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்படுவது மிகவும் அவசியமானதாகும்.

இந்த நிலையைப் புரிந்துகொள்ள, மீண்டும்  “எண்ணியல் அரசியல்” (numerical politics) என்ற கருத்து மிகவும் முக்கியமானது. TDS போன்ற எண்கள், நீரின் தரத்தைப் பற்றிய நமது புரிதலை மட்டுமல்லாமல், நமது நடத்தை மற்றும் முடிவுகளையும் வழிநடத்துகின்றன. ஒரு எண் “பாதுகாப்பற்றது” என்று கூறும் போது, மக்கள் அதற்கான “தீர்வு” என வழங்கப்படும் தயாரிப்புகளை வாங்கத் தொடங்குகின்றனர். இதன் மூலம், சந்தை மேலும் விரிவடைகிறது.  

ஆனால், இந்த அணுகுமுறைக்கு மாற்றாக, நீரின் தரத்தை பல்வேறு கோணங்களில் அணுகும் ஒருங்கிணைந்த முறைகள் தேவையாகின்றன. TDS மட்டும் ஒரு முழுமையான நீர்தரக் குறியீடாக இருக்க முடியாது. பாக்டீரியா, கனிம உப்புகள், இரசாயன மாசுகள் போன்ற பல்வேறு கூறுகள் ஒன்றாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டும். அதேசமயம், மக்களின் அனுபவ அறிவும் மதிக்கப்பட வேண்டும். TDS  மேலும் மேலும் அதிகரித்துக்கொண்டே தான் இருக்கப்போகின்றது. நீரை மீள் நிரப்பாதவரை.

மேலும், RO தொழில்நுட்பத்தின் பயன்பாட்டில் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்கள் அவசியம். குறிப்பாக, reject water நிர்வகிப்பு முறைகள் கடுமையாக அமல்படுத்தப்பட வேண்டும். நிலத்தடி நீர் சுரண்டலை கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்கள் நடைமுறையில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

முடிவாக, யாழ்ப்பாணத்தில் TDS மற்றும் RO தொழில்நுட்பம் தொடர்பான வளர்ச்சி, ஒரு தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சமூக-அரசியல் மாற்றமாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும். குடிநீர் என்பது ஒரு அடிப்படை மனித உரிமை; அது ஒரு வணிகப் பொருளாக மாறும் போது, அதன் விளைவுகள் மிகவும் தீவிரமாக இருக்கும். எனவே, நீர் மேலாண்மையில் சமநிலை, நிலைத்தன்மை, மற்றும் சமூக நியாயம் ஆகியவை முன்னிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ச.