பண்டைய யாழ்ப்பாணம் என நினைத்தவுடன் பசுமையான வயல்கள், தென்னை மரங்கள், மழை, நீர்நிலைகள் மட்டுமல்லாமல், மழையையும் வெப்பத்தையும் இயற்கையாக எதிர்கொள்ளும் அழகிய பாரம்பரிய வீடுகளும் நினைவுக்கு வருகின்றன. முன்னர் சமூகத்தில் பெரிய குடும்பங்கள் ஒரே வீட்டில் பல தலைமுறைகளாக வாழ்ந்தன. அவர்களுக்கான அறைகள் அதிகம் தேவைப்பட்டன. ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட அறைகள் இருந்தாலும், வீட்டின் மையப்பகுதிகள் அனைவருக்கும் பொதுவானவையாக இருந்தன.

"நிலன்நெளி மருங்கில் நீர்நிலை பெருகத்

தட்டோர் அம்ம, இவண்தட் டோரே..."

குடபுலவியனார், புறநானூறு 18

நிலம் குழிந்த இடங்கள் தோறும் மழைநீர் தங்கி நிற்பதற்கான நீர்நிலைகளைப் (குளம், ஏரி போன்றவற்றை) பெருகுமாறு அமைத்தவர்கள், இவ்வுலகில் தம் புகழை நிலைநிறுத்தியவர்கள் ஆவர்; அவ்வாறு செய்யாதவர்கள் தம் புகழை நிலைநிறுத்தாமல் மறைந்தவர்கள் ஆவர். போரின் வெற்றியினை விட இது புகழினை தரும் என்கிறார் குடபுலவியனார்.

பண்டைய காலம் முதலே நீர்நிலைகளை உருவாக்குவதும், வழிப்போக்கர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் உதவும் கட்டமைப்புகளை அமைப்பதும் பெரும் அறமாகக் கருதப்பட்டது. மனிதன் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்த காலத்தில், தண்ணீர் என்பது மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்லாது அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பொதுவான உரிமை என்ற எண்ணமே சமூகத்தின் வாழ்வியல் நெறியாக இருந்தது. அதனால்தான் குளங்கள், கிணறுகள், ஊரணிகள், ஏரிகள் மட்டுமன்றி சிறிய அளவிலான கேணிகளும் பல இடங்களில் அமைக்கப்பட்டன.

ஈழத் திருநாட்டின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில், ஆன்மீகமும் வாழ்வியலும் எப்போதும் இயற்கையோடு இணைந்தே பயணித்திருக்கின்றன. குடாநாட்டின் வளம் மிக்க விவசாயக் கிராமங்களில் இயற்கை கடவுளாகவும், கடவுள் இயற்கையுடனும் ஒன்றித்திருக்கும், அவ்வாறான இடங்களில் நீர்முகாமைத்துவம் சரியாகப்பேணப்பட்டிருக்கும்.

குடிநீர் தரம், அதன் அளவீடு, மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள சமூக-அரசியல் பரிமாணங்கள் குறித்து சமீப காலங்களில் அதிக கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. குறிப்பாக “மொத்த கரைந்த திண்மங்கள்” (Total Dissolved Solids – TDS) என்ற அளவுகோல், நீரின் தரத்தை எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு எண் அடிப்படையிலான முறையாக உலகெங்கும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. குடிநீர் தனியார்மயமாக்கலையும், சந்தை சார்ந்த அணுகுமுறைகளையும் வடிவமைக்கும் ஒரு முக்கிய கருவியாக மாறியுள்ளது.

யாழ்ப்பாண தீபகற்பத்தின் புவியியல், நீரியல் மற்றும் சமூக-பொருளாதார அமைப்புகளில் “வெளிகள்” எனப்படும் தாழ்வான நிலப்பகுதிகள் மிகவும் முக்கியமான பங்கைக் கொண்டுள்ளன. குறிப்பாக தென்மராட்சி, வடமராட்சி மற்றும் வலிகாமம் ஆகிய பகுதிகளில் பரவலாகக் காணப்படும் இவ்வெளிகள், வெறும் நிலப்பரப்புகள் அல்ல; மாறாக அவை மழைநீரை சேகரிக்கும் இயற்கைத் தொட்டிகளாக, நிலத்தடி நீரைப் பாதுகாக்கும் உயிரியல் அமைப்புகள் மற்றும் பல்வேறு உயிரினங்களின் வாழ்விடங்களாக விளங்குகின்றன. 

வடமாகாணத்தின் முக்கிய நிர்வாகப் பகுதிகளில் ஒன்றான தென்மராட்சி, 60 கிராம சேவையாளர் பிரிவுகளை உள்ளடக்கிய பரந்த பரப்பளவு கொண்ட பிரதேசமாகும். விவசாயம், வர்த்தகம், கல்வி, சுகாதாரம், சிறு தொழில்கள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து இயங்கும் இந்தப் பகுதி, வடக்கு மக்களின் வாழ்வாதாரத்தின் முக்கியத் தளமாக விளங்குகிறது.

தென்மராட்சி பிரதேச செயலகப் பிரிவை, 'தென்மராட்சி மேற்கு' மற்றும் 'தென்மராட்சி கிழக்கு' என இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிப்பதற்கான பேச்சு மீண்டும் எழுந்துள்ளது. நீண்டகாலமாக நிலவிவரும் நிர்வாகச் சிக்கல்களைத் தீர்க்கவும், அபிவிருத்திப் பணிகளைத் துரிதப்படுத்தவும் இந்த நடவடிக்கை அவசியமெனக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் அது சாத்தியமா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது.

இலங்கை, இந்து சமுத்திரத்தின் முத்தெனத் திகழும் ஒரு அழகிய தீவு. எனினும், அதன் புவியியல் அமைப்பும், பருவமழைக் காலங்களும் அவ்வப்போது பலத்த இயற்கை அனர்த்தங்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன. குறிப்பாக, அண்மைக்காலமாக அதிகரித்து வரும் வெள்ளப்பெருக்கு, மண்சரிவுகள், வரட்சி மற்றும் கடலோர அரிப்பு போன்ற அனர்த்தங்கள் நாட்டின் பொருளாதாரத்தையும், மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையையும் வெகுவாகப் பாதிக்கின்றன.

யாழ்ப்பாணம் நிலத்தடி நீரைத் தமது குடிநீருக்கான பிரதான ஆதாரமாகக் கொண்ட ஒரு தனித்துவமான பிரதேசமாகும். வடமராட்சி, தென்மராட்சி, வலிகாமம் மற்றும் தீவக பகுதிகளில் வெட்டு அல்லது கட்டுக் கிணறுகள் பரவலாகக் காணப்படுகின்றன. ஆரம்பகாலங்களில் ஆலயங்களில் கிணறுகள் போன்ற நீராதாரங்கள் காணப்பட்டன.

எமது கலாசாரத்தின் அடையாளங்கள், நினைவுகளின் சந்ததி கடத்தல்கள் பல அண்மைக்காலங்களில் காணாமல் போய்விட்டது. நம் முன்னோர்கள் ஒவ்வொரு விடயத்திலும் கவனமாக இருந்திருக்கிறார்கள், அவர்கள் அறிவியல் பூர்வமாகவும், ஆக்கப்பூர்வமாகவும் சிந்தித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் நாம் அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளாமலே அழித்துவிடுகின்றோம். அவற்றை நாம் தெரிந்து கொண்டால் நம் பாரம்பரியம், மரபுரிமைகள் காக்கப்படும்.

யாழ்ப்பாணத்திற்கு அருகே செம்மணி என்னும் இடம் உண்டு, இது கண்டி வீதியில் நாவற்குழி - அரியாலைக்கு இடையேயான பகுதியாகும். இலங்கையின் உள்நாட்டு போரின் போது இடம்பெற்ற கொடூரமான மனித உரிமை மீறல்களின் சாட்சியாக இங்கு பல புதைக்குழிகள் இருக்கிறது. கிருசாந்தி படுகொலை வழக்குடன் பேசுபொருளாகின்றது. இது செம்மணி மனிதப் புதைகுழி என்று அன்றுமுதல் அழைக்கப்படுகிறது.

தென்மராட்சி ஒரு காலத்தில் செழுமை தரும் விவசாய நிலங்களால் நிரம்பிய பகுதி, இன்று சட்டவிரோத சுண்ணாம்பு அகழ்வு, நீர்நிலைகள் அற்றுப்போதல் போன்ற அதிகழவான குழாய் கிணறுகள் அமைத்தல் போன்றவற்றால் நிலத்தடி நீரின் அழிவை கண்முன்னே காண்கிறோம். 

வைத்தியசாலை உட்கட்டுமானமும் சேவைகளும் அதிகரிக்கப்பட்டு வந்த நிலையில் ஆளணி என்பது எட்டாக்கனியாகவே இருந்தது. வெளிவாரி சுகாதாரத்தொழிலாளர் இருவரே இருந்தார்கள். பலத்த முயற்சியின் பின்னர் மேலும் இருவர் கிடைத்தார்கள். 

சாவகச்சேரி ஆதார வைத்தியசாலையில் 2024.06.03 வரை கடமையாற்றிய வைத்திய அத்தியட்சகர் Dr. சி.குமரவேள் நிரந்தர பிரதி மருத்துவ நிர்வாகத்தர நியமனம் பெற்று ஊர்காவற்றுறை ஆதார வைத்தியசாலைக்கு இடமாற்றம் பெற்றுச் சென்ற போது அவரது இடத்துக்கு இதே நியமன பட்டியலில் நியமனம் பெற்ற Dr. த. காண்டீபன் நியமிக்கப்பட்டார்.

சமுர்த்தி வங்கி அமைக்கக்கூடாது என்பது எதிர்ப்போரின் நோக்கமல்ல, அதற்காக வெவ்வேறு காணிகள் காட்டப்பட்டுள்ளது. அவற்றைப் பெற்றுக் கொள்வதில் உரியதரப்பினர் எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை, மாறாக நகர சபையின் புதிய திட்டங்கள் அமையவுள்ள அல்லது உரிய திட்டங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்ற காணிகளை பறித்துக் கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டுகின்றார்கள் அதற்கு அரச நிர்வாக, அரசியல் தலையீடுகளும் பிரதான காரணங்கள் ஆகும். 

எனக்கு குளம் விருப்பம், பார்க்கையில் நன்றாக இருக்கும், ஆனால் பயம் ஒன்று இருந்துகொண்டே இருக்கும், தாமரையோ இல்ல ஐதரில்லா தாவரத்தையோ புடுங்க போனவை தாமரை கொடியில சிக்குபட்டு காணாமல் போயிருக்கினம், தூர்வாராம இருக்கும் குளத்தின் சகதிக்குள் புதைந்திருக்கினம், முதலை இழுத்திட்டுதாம் என்ற கதையோ வதந்தியையோ கேள்விப்பட்டிருப்பம். ஆனாலும் குளத்தைப்பார்க்க பார்க்க ஆசை வந்திருக்கவேணும்.

ஊரடங்கு பிறப்பிக்கப்பட்டு 15 நாட்கள் ஆகின்றது. ஆனால் மக்கள் அதற்கு முன்பே பொருட்களை வாங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். பெரும்பாலும் அரச நிறுவனங்களும், சில தனியார் நிறுவனங்களும் தமது ஊழியர்களுக்கு மார்ச் மாதத்திற்கான அடிப்படை சம்பளத்தை வழங்கியுள்ளது. அந்த பணத்திலும் மக்கள் எவ்வளவு பொருட்களை வாங்கிச் சேர்க்க முடியுமோ அவ்வளவு பொருட்களை வாங்கிச் சேர்த்து விட்டார்கள்.

"கிபீர் குத்தப்போது, பொம்மர் அடிக்கப்போது, ஹெலி சுத்துது, சுப்பசொனிக் இரையுது... உள்ளுக்க ஓடுங்க... ஓடுங்க..." - இந்தச் சத்தம் கேட்டால் போதும், கையில் வைத்திருக்கும் சோற்றுத் தட்டோ அல்லது பாடப் புத்தகமோ அங்கேயே விழும். அடுத்த சில நொடிகளில் நாங்கள் இருப்பது வீட்டுக்குள்ளோ அல்லது முத்தத்திலோ அல்ல; மண்ணுக்கு அடியில் இருக்கும் அந்த இருட்டு அறைக்குள்ள. அதுதான் எங்கள் பங்கர்.

முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அதீத தொழிநுட்ப பொறிமுறைகளுடன் வாழ்ந்த ஒரு இனத்தின் உரிமைப்போராட்டம் வெளிக்காரணிகளால் முள்ளிவாய்க்காலில் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டது. மே 18 இல் போர் முடிந்ததாக அறிவித்தது அரசாங்கம். ஆனால் இன்னும் முடிந்தபாடில்லை அந்த யுத்தம். தமிழ் மக்களின் வாழ்வையும், வளத்தையும், வாழ்வாதாரத்தையும் சிதைத்து சின்னாபின்னமாக்கியிருந்தது அந்தப்போர்.